Lieve Reader,

Er is zo’n uitspraak: de manier waarop je aan de macht bent gekomen, is niet de manier waarop je de macht behoudt.

Geldt dat ook voor ons?

De manier waarop we geleefd hebben, is niet de manier om uit deze shitshow te geraken.

Maar ja. Die onderliggende patronen, hè.

En altijd zijn we op zoek naar de simpelste oplossing.

==

Ik was mijn buikje eens zo zat dat ik dacht: als ik elke dag gewoon vijf minuten de trap op en neer ren, moet dat vast helpen.

Vervolgens googelde ik op deze geniale oplossing en dat is het leuke aan het internet.

Er is altijd een verloren ziel op Reddit die eerder een verloren poging heeft geprobeerd.

Weet je wat al die mensen tegen deze verloren ziel zeiden?

Je houdt jezelf voor de gek. Ga die sportschool in. Ga naar buiten. Daar val je af.

Pak het eens serieus aan.

==

Ja.

Het probleem met jezelf fixen is dat we weer de tussendoorpaadjes proberen te zoeken naar huis. Steeg in, steeg uit. Het kruispunt oversteken bij rood. Het afgetrapte olifantenpaadje nemen over het grasveld heen.

Snelle stappen thuis zijn, maar wel vieze schoenen hebben met modder en hondenstront.

Terwijl leven heel veel moeite kost. En doodgaan is juist het makkelijkste wat je kunt doen.

Je krijgt sneller een buikje dan dat je een wasbordje traint. Je krijgt sneller angstgevoelens dan dat je eens ontspannen bent.

Burn-out omdat je nooit rust in je kop hebt en nu wil je weer zo graag zo snel mogelijk wat doen. Dat is dus precies dezelfde reflex die je al jaren uitvoert.

De enige manier om jezelf te fixen is het tegenovergestelde doen van wat je altijd deed.

Wat geeft het? Doe eens zoals ze in de Achterhoek zeggen: kalm an! En niet zo gehaast en ongeduldig.

• Angst om de wereld? Negeer je nieuwsconsumptie. Je mist niets, want je hebt er toch geen invloed op.
• Onrustig gevoel de hele dag door? Start eens de dag een uur zonder telefoon en eindig je dag ook een uur zonder telefoon. Het zal je slaap goed doen.
• Last van je buik? Ga naar de Basic-Fit en stap op een apparaat en ervaar de zinloosheid van het leven. Hard rennen, maar niet vooruitkomen. En dat buikje laten slinken. Dat ook.

Mijn therapeut zei dat al die paniekaanvallen komen, doordat ik een ophoping van stress had. En als het zich allemaal ophoopt, dan moet het er opeens uit. Het gevolg? Een paniekaanval.

De enige manier waarop je stressstoffen afbreekt, is door te bewegen. En dan wel de beweging waar je van gaat hijgen en licht gaat zweten. En het liefst 45 minuten achter elkaar.

Dus ik meldde me aan bij een zuil en kreeg van de verveelde gast achter de balie een rode handdoek cadeau. Ik installeerde me voor een tv en begon te fietsen, terwijl ik naar een ondernemer keek die graag wilde genieten. Lekker eten. Hard werken. Maar ja. Dat buikje.

De presentatrice ging met hem mee naar een kliniek. Daar waar ze je buikje invriezen. Zodat je lichaam daarna al die vetstoffen afbreekt. Zodat hij nog meer kan genieten, maar dan zonder buikje.

Al hijgend en zwetend zocht ik oogcontact met mijn medesporters. Maar iedereen zat in zijn eigen telefoon.

Wat was dit voor absurditeit?

Er zijn geen makkelijke oplossingen in het leven.

Behalve als je geld hebt. Dan wel.

Maar dat hebben we niet.

Dus.

Doe moeite en verwacht niet direct resultaat, denk ik.

liefs,

tomson darko