Lieve Reader,
Soms komen koppels zo gelukkig over, dat ik er jaloers van word.
In de woonkamer hangt een lijstje met de datum waarop het allemaal begon. Of de manier waarop ze om elkaar lachen op een feestje. Of hand in hand over straat lopen alsof ze nog 17 jaar zijn en de liefde alles is wat het moet zijn.
Soms komen koppels zo ongelukkig over dat ik er zelf ook verdrietig van word.
In een koffiecafé’tje swipet hij verveeld op zijn mobiel en kijkt zij verveeld naar de slapende baby in de kinderwagen. De manier waarop ze elkaar afkatten in het openbaar, met de stem gedempt, maar luid genoeg voor mijn oren. Of de afstand tussen elkaars lijven als ze op de foto gezet worden bij een of ander mooi moment.
Maar het is beide niet de waarheid. Ik zie slechts een moment.
- Je wil niet weten hoeveel koppels ik uit elkaar heb zien vallen die zo gelukkig en verliefd en chemisch waren.
- Je wil niet weten hoeveel koppels nog bij elkaar zijn, terwijl ik ze nooit meer dan vier maanden zou geven.
Ik ben het probleem. Niet zij. Ik idealiseer ze. Of maak het zwaarmoediger dan het is.
We idealiseren waar we naar verlangen. We verlangen niet naar wat we begrijpen.
Toch?
We weten gewoon niet wat er echt achter de voordeur plaatsvindt. Op welke emotionele wonden stelletjes bij elkaar drukken. Hoe ze zich gedragen als ze hun dag niet hebben.
Net zoals we nooit echt weten wat er achter iemands ogen gebeurt. Welke gedachten zich daar vormen. Welke gevoelens de overhand krijgen.
Ik denk wel dat de koppels die ik zag, op dat moment heel gelukkig waren.
Maar ja. Het moment zegt niets over de dagen die nog komen. En ook niets over welke dieptepunten ze al hebben meegemaakt.
Het moment is alles wat we hebben.
Er is ook zo’n andere universele regel.
Dat alles wat start, zoals relaties, ooit aan een einde komt. Ja, met de dood als allerlaatste zucht.
Maar in onze geïdealiseerde gedachten eindigt iets nooit en daarom is de shock wellicht zo groot als het dan toch stopt.
liefs,
tomson