Lieve Reader,
Heb jij je playlist voor je begrafenis al klaar eigenlijk?
Tijdens mijn studie was dit een voortdurend gesprek met m’n studievrienden. Welke liedjes in welke volgorde op je eigen begrafenis.
Het is goed om hierover na te denken en het te documenteren.
Moet je eens voorstellen dat ze ‘Happy’ van Pharrell Williams (2013) draaien en na afloop mensen zeggen: goh, dat ‘ie zo’n fan van Pharrell was.
Daar gaat mijn legacy als melancholicus.
Ik denk dat muziek – naast seks – ook de grootste tegenstelling van de dood is.
Überhaupt.
Dat de mens ooit van de restanten van dood materiaal muziekinstrumenten ging maken, druipt de symboliek toch vanaf? Van bot en ivoor, hout, dierlijke huiden, schelpen en stenen.
Ik zeg het je, de dood kan dansen.
Ik zeg je dit ook: je eigen begrafenislijstje up-to-date houden is het teken dat we leven.
Vroeger had ik ‘The End’ van The Doors (1967) en ‘Knockin’ on Heaven’s Door’ van Guns N’ Roses (1990) en ‘Hells Bells’ van AC/DC (1980) eropstaan.
Mede omdat ik veel naar deze bandjes luisterde. Maar nu is het me te pathisch. En het zijn niet deze nummers van deze bands waar ik nou een speciale connectie mee heb.
Nee.
Een liedje voor je begrafenis moet een zwaar, dromerig gevoel oproepen, zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. En je moet er een persoonlijke connectie mee hebben.
Het moet niet ‘cringe’ worden, snap je?
Journalist Doortje Smithuijsen (1990) had in een mooi betoog over het gevoel ‘cringe’ een bekentenis dat ze wegtrok bij een begrafenis bij een liedje.
Drie keer raden welke.
‘My Way’ van Frank Sinatra (1969).
Afgelopen jaar had ik keiharde cringe op een begrafenis. Het was de uitvaart van iemand die ik niet heel goed kende – een familievriend, zo iemand die decennialang je leven in- en uitloopt, tot hij daar dus ineens mee stopt. Aan het eind van de dienst, toen de kist werd weggedragen, begon het nummer My Way, van Frank Sinatra. En daarmee begon ook mijn cringe.
En dan vervolgt ze:
My Way is een prachtig nummer, en ook ontzettend passend. ‘And now, the end is near / I’ve lived a life that’s full / I traveled each and every highway / I did it my way.’ Het punt was dat het nummer té passend was – het was kleur op kleur, zo overduidelijk emotioneel, een begrafenislied óp een begrafenis. Terwijl iedereen als op commando begon te huilen op Sinatra’s bariton, kon ik niet anders dan naar de grond staren en wachten tot mijn cringe voorbij was, mezelf hatend vanwege zoveel afstandelijkheid.
Uit het Volkskrantstuk ‘Niet te doen man, zó cringe!’ – waarom we ineenkrimpen van ongemak bij alles wat ook maar een beetje oprecht is.
Lees het hier: https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/niet-te-doen-man-zo-cringe-waarom-we-ineenkrimpen-van-ongemak-bij-alles-wat-ook-maar-een-beetje-oprecht-is~b7f9cd5a/
Ja kijk.
Dat wil ik de achterblijvers niet aan doen. Geen cringe op mijn begrafenis.
Ik selecteer bij deze op mijn begrafenis:
- ‘You and Whose Army’ van Radiohead (2001)
- ‘The Lotus Eaters’ van Dead Can Dance (1987)
- ‘Asleep’ van The Smiths (1986)
- ‘Twenty Years’ piano van Placebo (2004)
Op de nominatie:
- ‘The Weight of the World’ van Editors (2005)
- ‘You Want It Darker’ van Leonard Cohen (2016)
Maar goed.
Ik maak me geen illusies.
Uiteindelijk gaat je eigen begrafenis niet over jou, maar over hoe de achterblijvers jou willen herdenken.
Maar toch.
Ik stap op uit mijn graf als ‘Happy’ klinkt of iemand zegt ‘rust zacht’.
Rusten?
Ik ben geen vampier.
(Fun fact: in het middeleeuwse christendom werd de dood vaak gezien als een tijdelijke slaap. Niet het einde, maar een tussenfase tot de opstanding op de Dag des Oordeels. Daar komt ook het idee van ‘rust in vrede’ vandaan: wachten in rust. Een verkapte vorm van hoop. GEEN HOOP OP MIJN BEGRAFENIS.)
Maar.
Welke liedjes nomineer jij op je begrafenis?
Liefs,
tomson darko
PS
Schrijf nooit over echte mensen. Het brengt je in de problemen. Lees op mijn blog
PPS
Als je vanavond niet in slaap kunt vallen, luister naar me. 🌙 Dit woord verandert hoe je naar vreemden kijkt (Sonder)