Lieve Reader,

Twee stoners (en broers) vinden een vogelboekje en besluiten in een auto een jaar lang vogels te gaan spotten.

De broers filmen hun hele reis dwars door Amerika en maken er een documentaire van.

​‘LISTERS: A Glimpse Into Extreme Birdwatching’​

Deals van de streamingdiensten weigeren ze. Mede omdat het ze onderaan de streep nauwelijks iets oplevert. En het ging ze niet eens om het geld.

Ze besluiten de docu in 2025 naar YouTube te uploaden en zetten de advertentie-inkomsten uit.

Wat denk je?

Het is een gigantische hit. En dat voor een docu van 120 minuten.

Het is ook ontzettend goed en grappig en knap gemaakt en gefilmd.

Want de gemeenschap van vogelspotters is fascinerend!

---

Om te beginnen is het een erg competitieve wereld.

Het gaat erom wie de meeste vogelsoorten in een jaar spot. Je moet de vogel op camera vastleggen en uploaden naar een app die eBird heet. Daar worden ranglijsten bijgehouden en mensen controleren elkaar ook. Heb je wel de juiste vogel gezien? En is de foto wel ‘helder’ genoeg om het mee te laten tellen?

Maar er zijn ook ethische dilemma’s. Mag je lokroepen gebruiken om vogels uit hun schuilplaatsen te halen zodat je ze kan spotten? Eigenlijk mag het niet. Maar iedereen doet het.

De broers dus ook. Een van de broers haalt een blokfluit tevoorschijn en begint te oefenen op een baltslokroep van een vogel.

“I’m about to have binoculars, a camera, and a little flute on me, so I’m eligible to get my ass kicked today,” zegt hij er droogjes bij.

De broers gebruiken ook een app waarmee ze de vogelgeluiden opnemen om te identificeren waar ze naar kijken. Al is dit wel een loseractie. De echte vogelspotter ziet natuurlijk aan de kleur van de staart en de bouw van de snavel welke roodborstvariant het is.

---

Als de app drie dagen lang een databestandmigratie uitvoert, zijn ze radeloos. Want hoe weten ze nu zeker waar ze naar hebben gekeken? Ze noteren alles in een boekje om het op een later moment alsnog te identificeren. De kleuren, de bouw, type poten.

Maar er blijven toch twijfelgevallen. Is het vogel A of vogel B? Ze vinden in vogelspotboekjes uit de jaren ’90 noodnummers om te bellen. Dit zijn mensen met extreem veel vogelexpertise die je in een pre-internettijd konden helpen met het identificeren van de gespotte vogel.

Helaas blijken alle telefoonnummers niet meer in gebruik. Op één na. Het is het telefoonnummer van iemand in de Amish-gemeenschap. Dat zijn ook vogelspotters.

Ze komen op hun reis dwars door heel Amerika tal van paradijsvogels tegen. En dan heb ik het over de andere vogelspotters.

Sommigen zetten hun relaties en zelfs hun mentale gezondheid op het spel om elke dag maar weer bijzondere vogels te spotten.

Het competitieve element in eBird gaat de broers in de loop van de docu steeds meer tegenstaan.

Gaat het om het ‘getal’ en de ‘status’ of echt om de liefde voor de vogel?

Na een jaar zijn ze moe gestreden. 579 vogelsoorten hebben ze gespot en dat is echt insane veel. Het brengt ze op plek 23 in de ranglijst van Amerika.

Een van de broers bestelt iets in een tankstation en zegt tegen de medewerkster:

‘Not bragging, but we’ve seen 579 species of bird this year.’

Ze antwoordt met: ‘Wat leuk,’ en rekent vervolgens af.

Het is zo’n goede slotscène.

Het boeit alleen als je zelf een fanatieke vogelspotter bent. De rest van de wereld geeft geen ene fuck.

liefs,

tomson

​