Lieve Reader,

Ken je dat gevoel als iets voorbij is, dat je er niets meer mee te maken wilt hebben?

Je vorige geliefde. Je vorige werkgever.

Ik kon de bedrijfsbussen niet meer van ze zien als ze langsreden. Dat wat ooit mijn verantwoordelijkheid was: zorgen voor ‘communicatieuitingen’ op de zij- en achterkant.

En toch keek ik de bussen na, om te zien wat er voor stickers geplakt waren.

Om vervolgens dat gekke gevoel in mijn buik te krijgen. Dat we allemaal vervangbaar zijn. Dat alle gewonnen discussies in het bedrijf er nu niet meer toe doen. Want je maakt er geen deel meer van uit.

Dat is ook waarom we onze exen ontvolgen of hun verhalen en updates uitzetten. We willen ze niet blij zien in hun vriendengroepen waar wij in een bepaald jaar ook tussen stonden.

Of erger. Hun nieuwe geliefden zien.

In ieder geval niet de eerste paar jaar.

Het kost tijd om van je verleden los te komen.

—

Muzikant Herb McGwyer heeft er last van in de FANTASTISCHE film The Ballad of Wallis Island (2025).

Hij is op uitnodiging van Charles naar een klein eiland gekomen om een klein privéoptreden te geven.

Om er daar achter te komen dat het enige publiek Charles zelf is. Een loterijwinnaar die zich op dit eiland heeft teruggetrokken. De goedzak die aan een stuk door praat en sociale hints niet snapt, wil gerust een paar ton betalen om zijn favoriete artiest nog een keer te zien spelen.

Sterker nog. Hij heeft zonder medeweten van Herb ook Nell uitgenodigd. Ze waren ooit een redelijk bekend folkduo.

Maar Herb wil niets meer met dat verleden te maken hebben. Hij wil geen liedjes spelen van toen. Hij wil niet eens met haar praten.

Maar ja. De 500.000 pond die Charles voor dit exclusieve optreden voor hem betaalt. Daar kun je sowieso een nieuwe plaat mee opnemen…

Nell heeft niet zoveel last van het verleden.

Dat was dat. Het was mooi. Het was bijzonder. Het was goed.

Nu is er een ander leven.

Ze doet er ook niet moeilijk over om wat oude liedjes te gaan spelen samen, voor Charles.

Prima toch?

Nou, je kunt waarschijnlijk al een beetje raden waar dit naartoe gaat.

De humeurige Herb is helemaal niet klaar met dat verleden. Hij wil eigenlijk weer samen gaan optreden en nieuwe muziek maken. Hij houdt nog steeds van Nell.

‘Je houdt helemaal niet van me,’ zegt Nell. ‘Je houdt van het verleden. Het is tijd om volwassen te worden.’

Au.

De oude wond is nog niet genezen. Zijn nieuw aangemeten identiteit als de artiest die solo ging, is slechts een masker. Zijn hart zit nog bij vroeger. Toen alles nog goed was. Hij wil helemaal niet loslaten.

En dan is zo’n weekend met superfan Charles, die vooral zijn oudere werk geweldig vindt, een pijnlijke confrontatie. En een motivatie om dat masker af te zetten en dat verleden nostalgisch te omarmen in plaats van bitter te blijven.

Het is echt een hartverwarmende, grappige, melancholische Britse film. Met Carey Mulligan (1985) als Nell.
(ik heb al mijn hele leven een crush op haar).

Tom Basden (1980) speelt Herb. En Tim Key (1976) steelt de show als Charles.

liefs,

tomson

​